Niebo — wcześniej często widziane jako sklepiona półkula nad kręgiem ziemi, w mit. i relig. wyobrażeniach niemal wszystkich ludów odgrywa wielką rolę jako miejsce, z którego — jak się sądzi — rządzą bogowie i boskie istoty i do którego dusza wznosi się po śmierci. Decydujący dla tego rozumienia — pierwotnie interpretowanego jedynie realnie, a nie symbolicznie — był zapewne fakt, że niebo jest w ,,górze" (^wyżyna), jak również zgodnie z prawami uporządkowane ruchy gwiazd; zapładniający, konieczny do życia, spadający z nieba deszcz, zjawiska natury budzące lęk i cześć, takie jak burza, ^błyskawice. komety, meteoryty, /• tęcza itd. Często spotykamy wyobrażenie, że niebo i ziemia pozostawały pierwotnie w jedności. W tym aspekcie niebo reprezentuje tylko połowę całego świata: z wyobrażeniem tym łączy się równie szeroko rozpowszechnione porównanie: niebo = pierwiastek męski, aktywny, ziemia = pierwiastek żeński, bierny; wskutek zapłodnienia ziemi przez niebo powstają wszystkie istoty ziemskie (w Egipcie panowało przekonanie odwrotne: macierzyńska bogini nieba Nut była małżonką boga ziemi Gębą). Rozpowszechnione są również wyobrażenia wielu nieb lub sfer niebiańskich, położonych jedna nad drugą, odpowiednio do różnych hierarchii istot duchowych lub też różnych stopni oczyszczenia duszy.

(Reklama: )